Achteraf gezien is het vreemd, beaamt hij, dat het zo lang duurde voordat hij de kunstgeschiedenis ontdekte als inspiratiebron. De westerse kunst leverde hem een onuitputtelijke voorraad van bruikbare stijlen en visuele oplossingen. Of, in zijn woorden, ‘een eeuwenlange aaneenschakeling van universele ideeën’. De ontdekking van de schilderkunst was een onbedoeld maar logisch gevolg van zijn verlangen naar verdieping in zijn werk.
Hij kwam uit bij kunstenaars wier verbeelding hem nog jarenlang stof tot nadenken zou bieden: de Vlaamse Primitieven, maar vooral het ‘middeleeuwse surrealisme’ van Hiëronymus Bosch en Pieter Bruegel. Bij hen keek hij af hoe hij in één afbeelding meerdere gebeurtenissen kan vertellen, waardoor een illustratie uitgroeit tot een afzonderlijk verhaal binnen het grote verhaal van het boek.
Het verlangen om zich met grote voorbeelden te meten, tekent Verplanckes gegroeide ambitie als maker van beelden die hun simpele gebruiksfunctie ontstijgen en die aanspraak maken op een plaats binnen de picturale traditie. Hij ontkent het niet: ‘Ik zou het een compliment vinden als ik mensen die na mij komen kan inspireren. Niet uit eerzucht, maar ik zou vereerd zijn als ik hen kan aanzetten om nieuwe wegen in te slaan. Hoewel ik me geen illusies maak. Ik doe wat ik denk dat ik moet doen, en verder zie ik wel.’
© Pieter van Oudheusden, fragmenten uit The First Klaasbook
© foto Koen Broos