In de zomer van 1998 brengt Klaas Verplancke twee weken door op Isola Comacina, een eilandje in het Comomeer. Klaas: ‘Gregie heeft mij aangezet om te schrijven en samen met mij de eerste zinnen op papier gezet. Hij schreef uit eenzelfde drive als ik, een onrust, over dingen die hem raakten.’ Gregie De Maeyer overlijdt die zomer op 47-jarige leeftijd. Twee jaar later verschijnt Jot, het schrijversdebuut van Klaas Verplancke. Hij draagt het op aan de glimwormen op Isola Comacina, die in het verhaal hun plaats hebben gevonden als ‘dartelende stersnippertjes’.
In zijn debuut verkent Verplancke gretig de mogelijkheden van de taal, zijn zopas ontdekte medium. In de typografie van het boek lijken de woorden over elkaar heen te buitelen. De overdaad strookt met het expansieve onderwerp van zijn verhaal.
In Wortels, dat drie jaar later verschijnt, past een ingehouden en poëtische taal. Hoewel de verhalen die Klaas Verplancke na Jot schreef, minder rechtstreeks autobiografisch zijn dan zijn debuut, zijn ze mede te lezen als bespiegelingen op zijn vak. Het vertellen van verhalen brengt mensen bijeen, verbroedert hen en vormt misschien wel de essentie van hun bestaan. Mensen zonder verhalen hebben niets van waarde dat ze kunnen delen of doorgeven.
Zowel door de woorden als door de prenten behoren Nopjes en Reus tot de tederste boeken die Klaas Verplancke heeft gemaakt. In de evocatieve, licht filosofische teksten klinkt een meteen herkenbare stem door. Desondanks, en in weerwil van het internationale succes dat zijn zelfgeschreven boeken hadden, voelt hij zich geen rasschrijver: ‘Ik kan alleen schrijven over onderwerpen die mij bezighouden, niet à la commande over iets wat mij niet rechtstreeks aangaat en mij niet wezenlijk interesseert. Mijn verhalen ontstaan meestal vanuit een visueel gegeven. Woorden zijn voor mij een tool, een aanvulling van mijn mogelijkheden om een verhaal te vertellen. Ze zullen bij mij altijd dienstbaar zijn aan het beeld.’
© Pieter van Oudheusden, fragmenten uit The First Klaasbook
